De presidentsverkiezingen staan dit jaar bijna helemaal in het teken van Oorlog.

De Oorlog in Irak, de strijd tegen het terrorisme en Homeland security -binnenlandse veiligheid- beheersen niet alleen de speeches en debatten van de presidentskandidaten, het beheerst ook de discussie tussen de amerikanen zelf. Met wie je ook over de verkiezingen praat: jong, oud, man, vrouw, blank, zwart: de oorlog in Irak en het terrorisme zijn de belangrijkste onderwerpen waarop ze hun keuze voor Bush of Kerry baseren.

 

Op zich is dat niet onlogisch, aangezien bijna iedereen hier wel een kennis, broer of zus heeft die in Irak zit, of daar binnenkort naar toe gaat. Veel opvallender vind ik het feit dat de oorlog in Irak hier helemaal geaccepteerd is. De meerderheid van de mensen die ik de laatste weken heb gesproken vinden dat Amerika , en Bush, er goed aan hebben gedaan om, zoals ze dat zelf noemen: Saddam te verjagen. Hij is in de ogen van de amerikanen een gevaar voor de mensheid. Er was zelfs een dame die me off-the-record toevertrouwde dat het niet Amerika was die de oorlog in Irak was begonnen: het was Sadam die daar verantwoordelijk voor was.

 

Als nuchtere Nederlander kijk daar iets anders tegen aan, maar de haat en de weerstand die de mensen hier voelen ten opzichte van figuren als Saddam en Osama intrigeren mij. Natuurlijk is wat ze doen barbaars en verwerpelijk. Natuurlijk dient Osama Bin Laden gevangen genomen en berecht te worden. Maar hij en Saddam zijn zeker niet de enigen. In Afrika is momenteel een nog veel ergere oorlog aan de gang, wat zeg ik: nog wel meer dan een. Maar daar hoor je niets over.

 

Heeft het dan toch met 9/11 -11 september 2001- te maken?

Is het de schok van die dag die de mensen hier nog steeds in hun greep houdt?

De republikeinse partij laat in ieder geval geen mogelijkheid voorbij gaan om de mensen hier aan het gevaar van terrorisme te herinneren. Remember 9/11!